روزنگار یک عاشقانه

نتونستم دووم بیارم...باور کن خیلی تلاش کردم بند مهرم رو از پات رها کنم مگر گریه امونم میداد...نتونستم...بدون تو نفس بکشم...به عمرم اینقدر قلب و عقلم درگیر نشده بودنولی برای اولین بار عقل مغلوب شددل آدم وقتی نخواد بسازه تمام اعضای بدنتو از کار میندازهتب می کنی...دستات میلرزه...پاهات توان ایستادن نداره...و گریه...مگر این گریه لعنتی بند می اومد...نمیدونم این همه اشک از کجا بود!!!کم آوردم.....نتونستم دلم رو به نبودنت راضی کنم...

دوم فروردین نود و پنج حتما این پرنده ها رو دیدی که توی فضای بسته گرفتار میشن و بال بال میزنن خودشونو به در و پنجره میکوبن تا راه گریزی پیدا کنن............ حکایت من بود که به شوق دیدنت پر کشیدم و با ذوق به سمتت اومدم ولی محکم به شیشه خوردم طوری که تا چند روز از شک نمیتونستم خودمو جمع کنم.... آخه تو که نمیدونی از چندین روز قبل چقدر تدارک دیده بودم..... همۀ اینها رو رها کن فقط میخواستم سرمو روی سینت بزارم باور کن از کل دنیا فقط همینو میخواستم...................... توی صف بودم و داشتن بلیط رو آخرین بار چکمیکردن و از پشت درب شیشه ای هواپیما رو میدیدم که... محکم به شیشه خوردم......

نتونستم دووم بیارم... باور کن خیلی تلاش کردم بند مهرم رو از پات رها کنم مگر گریه امونم میداد... نتونستم...بدون تو نفس بکشم... به عمرم اینقدر قلب و عقلم درگیر نشده بودن ولی برای اولین بار عقل مغلوب شد دل آدم وقتی نخواد بسازه تمام اعضای بدنتو از کار میندازه تب می کنی...دستات میلرزه...پاهات توان ایستادن نداره... و گریه...مگر این گریه لعنتی بند می اومد... نمیدونم این همه اشک از کجا بود!!! کم آوردم.....نتونستم دلم رو به نبودنت راضی کنم...